26/1/2009
. ? .
Artık dili mahpus bir deliyim.
Gecenin batık öfkelerimi kaşıdığı şu dem, ölesiye yorgunum, ölesiye uykusuz. Masallarla bulanmasaydı kalbim, çocukluğumdaki gibi uyuyabilirdim. Belki rüya bile görürdüm, mavili yeşilli...
Neden tanır beni insanlar? Nasıl tanır, ben bile bilemezken karanlıklarımı? Her tanıyış neden sırtıma yük olur? Neden dilim kadar hafif değildir yüreğim? Neden hiç inmez aklım tahtından?
Soru sormaktan ne zaman nefret etmeye başladım...
Ve ellerimden... ne zaman...
t.e
0 yorum yazılmıştır