SELAMÜN ALEYKÜM CANDOSTLAR HOÞGELDÝNÝZ

elif” karanlýkta oturuyordu

bir “be” bulsa, açýlacaktý yolu;

ama sýrdý “be”

“elif” sýrrýn varlýðýný bile bilmiyordu

oysa gelmesi gerekiyordu be’nin…

gelmesi ve

ayaðýna düþmesi elif’in.

…

nazan bekiroðlu

/ cam ýrmaðý-taþ gemi/...

her elif’in yolunu açacak bir “be” yaratan bir yar var ki; kelam’ýný baþlatýr bir “elif” ile…cümle içinde elif’in varlýðýný hissettirir sabretmeyi bilene. elif’i cümleye sevdirir; cümleye elif’i faydalý kýlar. kelam’ýný kalbe vahiy kýlan bir yar var ki, elif’liðinin idrakinde olmayan her yürek için büyük sýkýntýlar verir; bu, oyâr’in merhametindendir, fazlýndandýr.

            elif…

            yâr’sýzlýðý seçtiðin gün,  be’nin yakýnlýðýna el çevirdiðin gündür; aþk’ý anlatan bir cümle baþlamaz artýk…yusuf’un kýssasý baþlamaz artýk; karanlýk bitmez, kuyudan çýkmaz bir sultan; züleyha’nýn yüreði aklanmaz aþk’la…

            elif…

            yâr’sýzlýðý seçtiðin gün, onulmaz yaralar açýlýr yüreðine; varlýðýndan bîhaber olduðun o belde-i ahsen’e…artýk sen hüzün mevsimini yaþarsýn her dem; inþirahý dileyen dilin yorulur, aþk’ý dileyen yüreðin yorulur. inþirahý dilersin her dem; zikri özleyen gecelerin þikayetini duyar kulaklarýn, dilin damaðýný özler…dilin  yâr’in adýný özler; nefese dokunmayý özler…

            elif…

            yâr’sýzlýðý seçersen, be’nin yanýnda olduðunu hissedemezsin. aþk’ý anlatýrlar sana, vasfýnýn “arayan” olduðunu  anlayamazsýn. girdiðin her sokakta oyalanýrsýn; be’nin sokaðýna varmaz ayaklarýn; aþk’ýn sokaðýna varmaz…

            elif…

            senin cümley(l)e aþk’ý anlatman  lazým; be’yi bulman lazým…be’yle olman lazým!

elif…

aþk hatrýna yâr’e yakýn kýl yüreðini….

sare nokta!

Hazan Mevsimi Hüzün Mevsimi



Yorgunum Yorgun Ey Hayat

Her sonbahar geliþinde dökülür yapraklar birer birer, her biri bir tarafa savrulur…
“Hazan mevsimi, doðanýn da ölüm mevsimidir” derler… “Elveda zamaný, hüzün mevsimi, ayrýlýk mevsimidir” derler. Oysa ben mevsimler içerisinde en çok sonbaharý severdim bir zamanlar. Uçurum kenarlarýnda açan sarý sarý çiçekleri bir de, çiçekler arasýnda. Düþme tehlikesiyle de olsa uzanýp kokusunu içime çekerdim yudum yudum, nefes nefes... Hayatýn bütün derinliðini, dinginliðini, gizini orada ve onlarda bulurdum...

Dalýndan ayrý düþen her yapraðýn hüznünü yaþýyorum þimdi ey hayat! Sararmýþ, gazel olmuþ, solmuþ ve rüzgarýn önünde savrulan yapraklarýn hüznünü… Gönlümde sonbahar rüzgarlarý esiyor, þarkýlar daha bir içli çalýyor þimdi , gönlüm yorgun, gönlüm küs, gönlüm suskun... Boðazýmda düðüm düðüm hasret, bulut bulut gözlerimde çakýyor þimþekler...

Gurbetten gurbete savrulan insanlarýn iç acýsýný duyuyorum içimde her sonbahar gelince... Ýçimden kopan her duygu kýrýntýsý yüreðime batýyor...

Yapraklar gibiyim ben de ey hayat, her sonbaharýn geliþiyle beraber bende sonbaharý yaþýyorum, sonunda ilkbaharýn müjdesi olsa da... Ýlkbaharda çayýrlar yeniden yeþillenip, aðaçlar filiz sürse de, çiçekler yeniden süslesede daðlarý, kýrlarý, ovalarý. Ben hep güzdeyim...

Her baktýðýmda soluk sarý yapraklar gibi duruyor aynalarda ki yüzüm, içim, dýþým sonbahar ey hayat. Bütün anýlar yaprak yaprak sokaklara dökülmüþ. Kardan bir kefenle kocaman bir dað gibi gelip oturmuþ göðsümün üzerine hüzün... Yorgunum, çok yorgun ey hayat, vefasýz dünyanýn ihaneti beni bitirdi...

Bilirim ne yapsamda bir sonbahar yapraðýna yazgýlýyým, deðiþtiremiyorum yazgýmý... Acýlara, hüzünlere, sevdalara, sararmýþ yapraklarýn rüzgardan savruluþuna yazýlmýþ adým neylersin. Terkedilmiþ evlerin hanelerine, yýpranmýþ defterlerin sayfalarýna yazýlmýþ adým...

Bilirim sonbaharlarýn sarý kaderine yazýlmýþ sonu hazin küçük bir öyküyüm ben, kimselerin açýp okumadýðý bir kitapta; üzerine hüzün tozlarý serpilmiþ kederli gecelerin sonbahar rüzgarlarýdýr belki de; bütün bu yaþadýklarým... Ki, sonbahar yapraklarý gibi dökülüp, dökülüp savrulup gidiyor ömrüm elimden...

Yalnýzlýðýn en derin uçurumuna yaslanmýþ kalmýþým yangýn yüreðimle ey hayat. Sonunda gücüm tükenip düþeceðim belki ya da kendi yüreðimden taþýnýp gideceðim kimsenin bilmediði, ulaþamadýðý, uðramadýðý bir yüreðe...

Varsýn karanlýk geceler yokluðuma aðýt yaksýn, sahte sevgilerle avutsun hicranýmý zaman...

Kaç yýldýr ki, yaþamýn uðramadýðý mezarlýklar gibiyim, içime binlerce ölü gömülü. Dolaþýp duruyorum aðaçlarýn dökülmüþ yapraklarý arasýnda, sonbaharýn sarý soluk yüzüne sürüyorum yüzümü yaprak yaprak... Aðaçlara baktýkça nedenini bilmediðim ama acýsýný duyduðum sararmýþ hüzünler kaplýyor içimi.

Bilmem bu kaçýncý çýðlýðýmdýr ey hayat, sesimi duyuramadýðýn . Bilmem bu kaçýncý imdat...

Þimdi vurulmuþ bir kuþ kanadý gibi duygularým, sýðýnacaðým dal da yok. Yýpranmýþ, paralanmýþ eski bir giysi gibi duruyor üzerimde ömrüm... Her ihanet onulmaz bir yara açtý yüreðimde, ne yapsam durmuyor kanama. Kahretsin...

Ýçimin yaþayan sevinçli yanýný öldürdüler ey hayat, hüzne bulandý her yaným, ben ki sevinç rüzgarlarý doluydum bir zamanlar sevgi daðlarýnda, sevgi eserdim gece gündüz yüreklere, yüreklerden daðlara, ormanlara, sokaklara. Þimdi ihanetin kara bulutlarý kaplamýþ göðümü, güneþli günlere hasretim ey hayat...

Ellerine kapanýyorum þimdi, anla beni, al beni... Bir sonbahar yapraðý gibi bekletme son yaprakta. Býrak alýp götürsün beni sarý yapraklarýyla sonbahar rüzgarlarý, yapraklar gibi savurup savurup götürsün uzaklara...

Bir varmýþ bir yokmuþ diye baþlar bütün masallar. Ellerim soðuk þimdi üþüyorum, bedenim,dudaklarým buza dönmüþ...

Yokumsa beni ey hayat, doðmamýþ gibi...Sayki hiç yaþamadým, tatmadým, acýyý, ihaneti. Masalým da olmadý sonu mutlulukla biten. Gökten üç elma düþmesini beklemiyorum artýk, yorgunum ey hayat, yorgun...
alýntý

Mavimsi Umut

Hayatýmda açtýðým bir pencerem olsa ve o pencereden mütemadiyen tahayüllere dalsam o mavileri, enginleri ne hoþ olurdu ve oluyorda. Günler ne çabuk, hazan vuran yapraklar misali savruluyor fýrtýnaya tutulmuþcasýna. Bir bir daha iki imiþ ya Maviden Umudu çýkarsam nen kalýr sanýyorsun? Bir yanda kor var içimde bir yanda Mavi umutlarým yanýbaþýmda.Öyle sevdalý, öyle tukulu ve öyle arzulu...Aldýðým nefes kadar u/mutluyum maviyle verdiðim nefesler kadar huzurluyum maviyle.

Mavi ve Umut iki sihirli kelime birisi diðeriyle daha manalý, öbürü daha bir edalý.Mavilerimizi çabuk tüketiyoruz. Nedense kaybettikçe ardýndan aðlýyoruz hep.Ne Mavinin içindeyiz ne de Mavi bizim içimizde,araf denen bir yer ki ne ileride ne de berisindeyiz hayatýn.Mavinin adý sanki içimizde malihülya gibi bir teselli derinlerde bir yerde… Ne kadar anlatsan cümleler yitik, kelimeler öksüz manalar kifayetsiz onu.

Bir ses olmalý ;beni çaðýran Maviyi duyuran Maviye doyuran bir ses. Ulvi bir nefes. Ýçimi titreten bir heves sanýrsýn haykýrsam ama öyle deðil. Ötelerden çaðýran ve ötelerin ötesine açýlan kapýlarý aralayan bir nefes.Ey benim Mavi sevdam ne kadar anlatsam o kadar yoruluyor yüreðim.Gel gel de sende yorulayým; seninle dinleneyim ne olur!

Ne çok tonu var þu Mavinin aþk gibi sarmaþýk gibi sarmýþ sarmalamýþ her yanýmýzý… Yürekli ve cesursan kim yýldýrýr kim yolundan kor seni. Yürüdükçe yorulmadýðým MaviUmutlarým var ya.

Þu fani dünyada herþey bir avuç Mavi içinmiþ; birazý gökyüzünden saklý, azýcýðý denizde gizli ve en çoðu kendimizde, yüreðimizde bilindik yerde deðil mi? Mavi içeride ta en derinlerde bir yerde...

Maviye dair bir Umut varsa içinde hala, yaþýyorsun demektir... Sen onunla yaþamasanda ;o senin(içinde)le yaþýyor ya.


Ýyi ki Mavi var ya…
alýntý

Ey Kur'ân'ý indiren Allahým!

Kur'ân ve Kur'ân'ý indirdiðin zâtýn hakký için kalblerimizi ve kabirlerimizi Ýmân ve Kur'ân nuruyla nurlandýr.

Duâmýzý kabul buyur ey kendisinden yardým istenen Müsteân! Amin..